W ostatnich miesiącach poczyniliśmy kroki naprzód w wizualizacji trudnej rzeczywistości samobójstw nastolatków. Tak, istnieje i mówienie o tym jest konieczne. Seria młodzieżowa jak „Z trzynastu powodów” Skupili się na tym, ale tabu wciąż istnieją.
Samobójstwo to druga najczęstsza przyczyna śmierci wśród osób w wieku 15-29 lat (WHO, 2013). W ostatnich latach liczby te nadal rosną, zwłaszcza wśród dzieci w wieku od 10 do 14 lat. Dane nie pozostawiają wątpliwości, musimy o tym porozmawiać. Musimy znać niebezpieczeństwa, aby stawić im czoła. W tym przypadku niezbędne staje się zapobieganie i poznanie wzorców zachowań, które powinny nas ostrzegać.
W Hiszpanii liczby są równie surowe, 10 osób dziennie popełnia samobójstwo. Na 10 osób 7 to mężczyźni, więc różnice między płciami są bardzo istotne. Przyczyny tych różnic są różne, wśród nich wyróżnia się sposoby radzenia sobie oraz większą zdolność kobiet do wyrażania uczuć słowami. Cechy te mają duży komponent społeczny, dlatego edukacja emocjonalna we wczesnym wieku i bez rozróżnienia płci jest podstawowym filarem, aby móc rozpocząć walkę z tym niebezpieczeństwem w miarę dorastania dzieci.
Ale ta rzeczywistość w naszym kraju jest objęta, zanurzona w wielkie piętno społeczne. Samobójstwa są ukryte pod „wypadkami przy pracy”, „nieokreślonymi przyczynami śmierci” i tak dalej. Nie chcemy o tym rozmawiać jest to temat tabu. Wstyd, poczucie winy, wyrzuty sumienia, odrzucenie, nieporozumienie ... wszystko może się pojawić, ale nikt nie pomoże nam zredukować tego zjawiska.
To nie tylko społeczne tabu, to także polityczne tabu. Uderzający jest brak skutecznej polityki mającej na celu zmniejszenie liczby osób, które decydują się popełnić samobójstwo. Kraje europejskie wdrażają polityki profilaktyczne w szkołach i mediach, nasz kraj wciąż jest do tego daleki. Wiara w efekt imitacji jest silna i powstrzymuje kampanie prewencyjne. Prawdą jest, że jeśli informacje przekazywane przez media nie będą odpowiednio traktowane, nie osiągniemy celów redukcji i świadomości, ale czy rozwiązanie jest trafne, nie mówiąc już o takiej obecnej rzeczywistości? Być może bardziej przydatne będzie szkolenie specjalistów w zakresie przekazywania tak wrażliwych informacji?
Kilka sygnały alarmowe że rodzina i przyjaciele powinni mieć na uwadze zapobieganie samobójstwom nastolatków:
- Porozmawiaj o śmierci. Idee ze śmiercią, takie jak „Chciałbym zniknąć”, „Skoczyłbym, żeby tu nie być” lub jakiś rodzaj samookaleczenia itp.
- Miej niedawną stratę. Utrata krewnego, rozwody, rozstania itp.
- Niska samo ocena. Widoczny po utracie zainteresowania rzeczami, które wcześniej go motywowały, negatywnymi opiniami o sobie lub swojej przyszłości itp.
- Zmiana osobowości i zachowania. Smutek, wycofanie, trudności z koncentracją na zajęciach szkolnych itp.
- Zwiększony lub zmniejszony apetyt.
- Strach przed utratą kontroli. Wiara, że nie możesz kontrolować siebie ani swojego świata.
- Nie miej nadziei na własną przyszłość. Wyrażaj słowami, że twoja przyszłość jest bez znaczenia lub że nie masz przyszłości.
Samobójstwo jest zjawiskiem złożonym i trudnym do dokładnego przewidzenia że młodzi w końcu podjęli decyzję o samobójstwie. Jednak ważne jest wczesne wykrycie tych czynników ryzyka. Tylko poprzez odpowiednie leczenie, za pośrednictwem specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym, możemy radykalnie zmniejszyć ryzyko. Spadek nastroju wraz z innymi czynnikami, takimi jak niska samoocena lub zmiana wzorców zachowań, powinien wystarczyć, aby poprosić o pomoc. Jeśli nasz syn nie może o to poprosić, ważne jest, abyśmy zrobili to za niego i razem z nim.
Komunikacja z naszymi dziećmi jest ważna na każdym etapie ich życia, jednak w okresie dojrzewania jest jeszcze ważniejsza. Liczne wielkie zmiany biologiczne i psychologiczne, którym zaczynają się poddawać, czynią ich bezbronnymi. Poczucie, że są słyszane, rozumiane i kochane, pozwoli im mieć środki, aby poprosić o pomoc lub pozwolić innym, aby pomogli poprosić o nią za nich.